รูผมใกล้ขาด

ไม่รู้เป็นอะไร พักนี้ผมเจอเรื่องเฟลๆกับตัวเองหลายเรื่องอยู่เหมือนกัน มันพาลทำให้นึกถึงเรื่องเฟลๆ

ที่เคยเจอเมื่อก่อนไปด้วยน่ะสิ เลยยิ่งทำให้รู้สึกสิ้นหวังแปลกๆ

สิ้นหวังจนต้องมานั่งเขียนเอนทรียามดึก !!! orz

ตัวอย่างเรื่องเฟลๆที่เคยเจอมา

1. เมื่อวาน (21 กันยา) ผมลงไปกินข้าวตอนบ่ายๆ ก็ขี่มอไซคู่ใจไปเพราะจะไปซื้อแผ่น dvd ด้วย

หลังกินเสร็จก็ลุกไปจ่ายตังแล้วกลับหอตามปกติ มาตอนหัวค่ำจะออกไปกินข้าวเย็น

เดินลงไปที่จอดรถ

มันไม่อยู่อ่ะ... มอไซผมหายไป... ==

เฮ้ย !!! มอไซก็เก่าแล้วนะว้อย แม่งยังจะกล้าหายอีกเหรอวะ

ผมตั้งสติ พยายามระลึกชาติว่ามอไซกูไปไหน... ยืนคิดตรงนั้นแหละร่วมๆ 5 นาที

แล้วก็ถึงบางอ้อ...

กูจอดลืมไว้ที่ร้านข้าว... orz

ก็เลยเดินไปที่ร้านข้าวที่ไปกินมาเมื่อตอนเที่ยง ป้าเจ้าของร้านเห็นหน้าก็ทักเลย

"หนูลืมมอไซไว้แหนะ ตอนเดินออกไปป้าเรียกแล้ว แต่ไม่ทัน..."

เฟลมาก เฟลตัวเองชิบหาย.. ลืมพวงกุญแจ ลืมของอะไรไว้ที่โต๊ะยังพอรับได้

นี่มอไซแม่งลืมได้ไงวะ... จอดก็จอดหน้าร้าน แล้วตอนเดินออกนอกร้านทำไมกูไม่สังเกตุวะ orz

2. หลายเดือนก่อน ในคืนหนึ่ง ผมเล่นคอมจนดึกดื่นเหมือนเช่นทุกวัน

แล้วความหิวก็มาสะกิดเบาๆ

"โอเค.. ไม่เป็นไร.. กูซื้อมาม่ามาตุนแล้วแสดด เหลืออยู่ห่อนึง"

 ผมจัดการฉีกซองมาม่าลงชามกระเบื้อง แกะซองเครื่องปรุงใส่ลงไป แล้วยัดเข้าไมโครเวฟ

ตั้งเวลาไว้ที่ 4 นาทีตามเคย ทุกอย่างเป็นปกติ ระหว่างรอไมโครเวฟทำงาน ก็มานั่งเล่นคอมต่อ

ผ่านไปราวๆ 3 นาทีผมได้ยินเสียง "แกร๊งง" ดังมากๆ พร้อมๆกับที่ขาตัวเองสั่งให้

เดินไปดูที่ไมโครเวฟ ภาพที่อยู่ตรงหน้าหดหู่มาก ชามกระเบื้องที่ใส่มาม่าแม่งแตก...

ควันคลุ้งไมโครเวฟเลย

ผมกดฝาไมโครเวฟออกมาดูเพื่อหาสาเหตุว่าทำไมชามกระเบื้องที่กูเวฟมาม่ากินเป็นประจำ

แม่งแตกได้วะ ? และผลลัพธ์ก็คือ...

กูลืมใส่น้ำ...  orz

สลัดผัก !!! ลืมได้ไงวะ !!! ตอนยกมึงไม่ได้มองรึไงวะว่าใส่น้ำอยู่รึเปล่า !!!

มาม่าแม่งกลายเป็นสสารปริศนาสีดำซะงั้น !!!

3. ราวๆปีที่แล้วตอนเปิดเทอม ในคาบวิชาหนึ่งที่เรียนตอน 8 โมงเช้า

ผมอาบน้ำแต่งตัวไปเรียนตามปกติ และบิดมอไซคู่ใจไปถึงห้องเรียนก่อนเวลา

เริ่มคลาสราวๆ 15 นาที

วันนี้แปลกมากที่ยังไม่มีใครมาเลย ผมเข้าไปนั่งในห้องเรียนคนเดียว และอีกราวๆ 2-3 นาที

 เพื่อนผมก็โผล่มาอีกคน... เราสองคนพูดกันนิดหน่อยว่าทำไมแม่งยังไม่มีใครมาเลยวะ

ถึงเวลาเริ่มคลาสก็ยังไม่มีใครมาที่ห้องเรียนเลยนอกจากผมและเพื่อน

เราทำหน้าด้านนั่งรออยู่ครึ่งชั่วโมง (เผื่อปาฎิหาริย์ ?) ก็ยังคงไม่มีใครมา

เฮ้ย !!! แม่งพิลึกไปแล้วว้อย !!! ผ่านมาครึ่งชั่วโมงแม่งยังไม่มีใครมาเนี่ยนะ !!!

ผมตัดสินใจเดินไปดูที่ห้องพักอาจารย์ที่สอนวิชานั้น อาจารย์ไม่อยู่...

และมีกระดาษแปะไว้หน้าห้องว่า งดคลาสที่ผมกำลังนั่งคอยอยู่นั่นแหละ...

มารู้ทีหลังว่ากระดาษแผ่นนั้นแม่งแปะไว้ตั้งอาทิตย์แล้ว และเพื่อนๆแม่งก็รู้กันหมด+โทรบอกกันแล้ว...

แล้วทำไมกูไม่รู้วะ !!! แม่งแกล้งกูแน่ๆ !!! เฟลชิบหาย !!!  orz

พอดีกว่า ขณะพิมพ์เอนทรีนี้ไปก็เริ่มสิ้นหวังแปลกๆแล้ว เรียบเรียงคำอาจจะแปลกๆบ้างก็ทำใจนะครับ

 ง่วง+สิ้นหวังแล้ว เอนทรีนี้ลาล่ะ  orz

ปล.  ยืนยันแล้วนะครับว่าศพที่พบใต้หน้าผานั้นเป็นของอาจารย์ Yoshita Usui

ผู้วาด Crayon Chin-Chan จริงๆ ทางตำรวจได้ตรวจสอบซากกล้องดิจิตอลของอาจารย์

และได้พบภาพสุดท้ายที่ได้ถ่ายไว้นั้น เป็นภาพถ่ายที่มองไปที่ใต้หน้าผา

จึงสัญนิษฐานว่าอาจารย์น่าจะก้มถ่ายภาพที่ใต้หน้าผา แล้วพลัดตกลงไปเอง

ปิดท้ายด้วยภาพเศร้าๆครับ

ชินจังจะยังมีชีวิตอยู่ตลอดไปครับ...  R.I.P.